MUZIEK 2011

//walkyre.nl/wp-content/uploads/2016/10/Jaap-menses-2011-5-kopie.jpg

Pink Floyd:

 

Pink Floyd is voor mij de muziek van emotie, "A wall of music" die je overspoelt.

Een nummer als  "Shine on You Crazy Diamond"  werkt bij mij als een meditatie die me rustig maakt, rust om in mezelf te keren en te schilderen. Een stuk dat direct associeerde met witte wieven die dansend uit het landschap komen, toen we gingen wonen aan de Vijzelweg in 2005 en ik uitkeek over het natuurgebied en de nevels over het water zag bewegen.

 

"Atom Heart Mother" symboliseert voor mij de wereld, moeder aarde, waar we allemaal zó afhankelijk van zijn maar vaak zó slecht voor zorgen........... De moeder, het kloppend hart  dat  staat voor nieuw leven, kinderen en kansen en toekomst.

 

 "Echoes"  begint met tonen die mij doen denken aan druppels die in een diep ravijn weerklinken; de titel van dit nummer heb ik gebruikt ; immers alles wat we zien en ervaren heeft zijn oorsprong in het verleden en die gebeurtenissen galmen na in het heden..................     

 

"On the run" de haast, ons tempo van leven waarin we (te) weinig ruimte nemen voor bezinning. Het kijken vanaf een afstand naar de aarde en het beschouwen en aanschouwen van de mens en zijn sociaal-culturele leven, de hectiek en de effecten daarvan op onze kinderen. Hier worden beelden van o.a. War Child gebruikt.

 

"The Great Gig in the Sky" wordt live gezongen en betekent "Het optreden in de hemel"........ Op deze muziek wordt de verbinding tussen mensen getoond, de liefde, de muziek en de kunst. De waarde van het kunnen tonen en voelen van emoties wat ook voor kinderen zo belangrijk is.

 

 

Geke Hoogstins.

 

 

 

meer over Pink Floyd en de gebruikte nummers:

 

Pink Floyd

Pink Floyd is een Engelse rockband die vroege erkenning kreeg voor zijn psychedelische rockmuziek. De groep evolueerde tot pioniers van de progressieve rock en symfonische muziek. Pink Floyd is bekend door zijn filosofische songteksten, klassieke rockcomposities, experimenten met geluid, grafisch en artistiek vernieuwende hoesontwerpen en niet in de laatste plaats door vele spectaculaire live-concerten.

Als een van de meest succesvolle en invloedrijke bands in de rockmuziek verkocht Pink Floyd wereldwijd meer dan 300 miljoen albums.[2] Syd Barrett, Roger Waters en het latere bandlid David Gilmour kenden elkaar van school in Cambridge, terwijl de overige leden Mason en Wright samen met Roger Waters architectuur studeerden aan het Polytechnic in Regent Street in Londen.

Pink Floyd had in de late jaren 60 aanvankelijk bescheiden succes als een psychedelische band die indertijd nog geleid werd door Syd Barrett. Barretts toenemende onbetrouwbaarheid en zijn moeizame gedrag dwongen de overige bandleden om een nieuwe gitarist en leadzanger toe te voegen. Dat werd David Gilmour, die Syd Barrett later helemaal zou vervangen. Na het vertrek van Barrett werd zanger en basgitarist Roger Waters langzaamaan bandleider en belangrijkste songwriter. Dit leidde tot enkele wereldwijd bekende albums zoals Dark Side of the Moon 1973, Wish You Were Here 1975, Animals 1977, en The Wall in 1979.

 

Atom Heart Mother

Atom Heart Mother is een studioalbum uit 1970 van de Britse progressieve rockband Pink Floyd. Het album werd geproduceerd door Norman Smith en als technicus was Alan Parsons verantwoordelijk.

Het album werd vernoemd naar het titelnummer, dat eigenlijk The Amazing Pudding had zullen heten. Een krantenartikel onder de titel "Nuclear drive for woman's heart" inspireerde echter de bandleden tot de nieuwe titel. Atom Heart Mother werd opgenomen in EMI's Abbey Road Studios te Londen.

De albumhoes toont een koe in een weiland, zonder enige tekst of andere aanwijzingen. Omdat Pink Floyd vrijelijk wilde experimenteren met allerlei soorten muziek, zonder geassocieerd te worden met een specifieke stijl of imago zochten ze een neutraal hoesontwerp. Storm Thorgerson, geïnspireerd door Andy Warhols koeienbehang, zei later dat hij eenvoudig een stukje het platteland inreed, en het eerste ding fotografeerde dat hij zag. De naam van de koe is Lulubelle III.

Hoewel het album in het Verenigd Koninkrijk een nummer 1 positie behaalde, kwam er vanuit de pers veel kritiek. Ook de drie voornaamste songwriters op het album (David Gilmour, Roger Waters en Nick Mason) geven later zelf veel kritiek op hun werk

 

 

Shine On You Crazy Diamond

 

Het album is opgedragen aan Syd Barrett, die eerder wegens overmatig drugsgebruik uit de band was gezet. De naam van Syd Barrett komt ook terug in de titel van de langste track van dit album: (S)hine on (y)ou crazy (d)iamond.[bron?] Tijdens de eindmix van Shine on... kwam een dikke kale man binnen die een verwarde indruk maakte en in eerste instantie door niemand herkend werd. Inderdaad: Syd Barrett, aan wie de plaat nota bene was opgedragen. De bandleden hadden Barrett ruim zes jaar niet gezien en zagen hem hierna ook niet meer.

Alle tracks lopen in elkaar over. De keus viel op de mogelijkheid de muziek langzaam te laten opkomen in een zogenaamde fade-in. De muziek bestaat uit een enkel akkoord. meer te vertrouwen was. De voornaam SYD zit in de titel verwerkt, wat in eerste instantie niet zo was. De oorspronkelijke titel was Shine On en werd dus later uitgerekt. Shine On was in de eerste fase ook één lange track, ze werd later gesplitst om het album te openen en sluiten. Het werd voor het eerst en laatst als één geheel gespeeld tijdens hun tournee in 1974 door Frankrijk. Daarna was het eigenlijk gedaan met het slotslot, want dat is in populariteit later ver achter gebleven bij het eerste deel.De elpee was aanvankelijk verpakt in een kartonnen hoes die op zijn beurt was verpakt in zwarte krimpfolie. Pas bij het verwijderen van de krimpfolie werd de eigenlijke hoes zichtbaar, met daarop een foto van twee mannen die handen schudden terwijl de rechterman in brand staat. De krimpfolie werd later weggelaten.

Het album was een enorm commercieel succes. Het behaalde in de tweede week na uitkomst de eerste plaats in de Engelse albumlijsten. In 1970, vijf jaar eerder, was de nummer 1-positie weggelegd voor Atom Heart Mother.

 

 

Shine On You Crazy Diamond is een suite in de popmuziek. Het bestaat wel uit secties, maar die worden achter elkaar gespeeld, ook toen er andere tracks tussen werden gezet. Shine On is daarmee een unicum. Door een fade-in als begin en een overgang naar Welcome to the Machine aan het slot van het eerste gedeelte en een overgang vanuit Wish You Were Here en een fade-out als eind heeft het geen werkelijk begin en eind.

Shine On begint met een akkoord op de EMS VCS 3- en ARP-synthesizers ondersteund door een Hammondorgel. Het g-mineur akkoord wordt begeleid door kleine geluidseffecten, die nauwelijks hoorbaar zijn, maar als ze weggelaten worden direct gemist worden. Als geluidseffect werd ook gebruikt het met een natte vinger langs randen van glazen te gaan, die tot verschillende hoogten waren gevuld. De somberheid wordt versterkt doordat de klanken van de solerende Moog-synthesizer zo geprogrammeerd zijn, als of ze moeilijk aanspreken. Het geeft de muziek een zekere traagheid en stroperigheid mee. Door te wisselen tussen de toonsoorten G en D kan het werk als tonaal beschouwd worden. Gilmour valt in met de gitaar en eigenlijk is Shine on vanaf dan een constant duel tussen gitaar en toetsinstrumenten. De muziek sterft aan het eind bijna weg.

 

Echoes

"Echoes" is een nummer uit 1971 van de Britse groep Pink Floyd en verscheen op het album Meddle. De song is geschreven door alle vier de bandleden en duurt in zijn originele vorm 23:30 minuten, zodoende neemt het de gehele B-kant in van het album.

"Echoes" is op het compilatiealbum Echoes: The Best of Pink Floyd in verkorte vorm als vijfde track te horen. Het nummer speelt ook nog een belangrijk rol in de film Pink Floyd: Live at Pompeii, waarin het zowel als openingsnummer en slotnummer is te horen.

 

Het album Dark Side of the Moon verscheen op 24 maart 1973 en betekende Pink Floyds doorbraak bij het grote publiek.

Het album, dat oorspronkelijk "Eclipse: A Piece for Assorted Lunatics" zou gaan heten, is een conceptalbum. De nummers lopen in elkaar over, en horen bij elkaar. Het onderwerp van de teksten zijn de meer moeilijke kanten van het leven: tijd, geld, oorlog, dood, etc.  Van dit album worden in de voorstelling van walkyre echo's de volgende twee nummers gebruikt bij filmbeelden van o.a. War Child

 

On The Run,

Een (voor die tijd) experimenteel nummer dat vooral bestaat uit geluiden van een VCS3-synthesizer. Ook worden veel geluidseffecten gebruikt: de muziek komt afwisselend vanuit het linker- en het rechterkanaal en op de achtergrond zijn geluiden van een luchthaven te horen en de voetstappen en adem van iemand die voortsnelt.

Op het einde van het nummer klinkt een muzikale explosie die een vliegtuigcrash verbeeld. Daarna begint, samen met het tikken van een enkele klok,

 

The Great Gig in the Sky

Nadat een man zegt niet bang te zijn voor de dood, krijgt de pianoriff,  gezelschap van de andere instrumenten waarna Clare Torry begint te zingen. Ze had de opdracht gekregen te improviseren en 'doodsangst' te laten horen in haar stem.

De originele opname is werkelijk pure improvisatie en tevens de enige opname. De titel werd gekozen uit ironie: alsof de dood het hoge, mooie eindpunt van het leven zou zijn.

Middenin het nummer zegt Myfanwy 'Miv' Watts: I never said I was frightened of dying